Tom Fuller’s advice for “warmists”

Tom Fuller had a post on how science minded folk (“warmists” he calls them) should talk with “sceptics”. Well meant, but coming from the perspective of the “skeptics” having a lot of useful things to say about the science, which is only rarely the case if you ask me. Below are his main points with my replies:

1. Tom: Without ‘reaching across the aisle’ you will not have adequate support to implement your policy preferences.

Me: Coming from a scientist point of view, my prime concern is to advance the public understanding of the issues, and to fight efforts at increasing misunderstanding. From a policy advocacy position, you’re surely right. Though it’s an illusion that you could possibly get 100% of people to agree with your position. Some people are just dug in too deep.

2. Tom: What most skeptics want more than anything else is a seat at the table–to be listened to and taken seriously.

Me: Play by the scientific rules, and you have a seat. Publish, come to meetings, use real arguments.

Tom’s comeback: Climategate seems to show that the rules can be bent, and that some of those saying skeptics should get published in peer-reviewed journals are conspiring to prevent that from happening.

Me: “Climategate” shows that scientists are human too. I’ll concede that some unfortunate statements were made in a minuscule fraction of these emails. However, concerning peer review, the major problem discussed in the emails was how peer review broke down at Environmental Climate Research, by letting a methodologically flawed paper sail through review. See e.g. a recount of the story by then editor-in-chief Hans von Storch, who is as close to a non-alarmist climate scientist as you can get. See also an opinion piece on the stolen emails by him and Myles Allan in Nature. Specifically, they write: ”Even we —the two authors of this piece — find it impossible to agree whether or not some people went too far to ensure dominance for particular points of view. We do agree, however, that it is absurd to suggest there is some kind of global conspiracy involving all climate scientists.” And “What the e-mails do not prove — or even suggest — is that the main product of the CRU, namely the record of global surface air temperature based on thermometer readings, has been compromised.”  This commentary is also very insightful. The widespread attack on science and on scientists is entirely uncalled for.

3. Tom: It has been convenient for ‘warmists’ to class all opposition as ‘denialists,’ usually adding such terms of endearment as ‘flat-earthers,’ etc. This has had the unfortunate effect (for ‘warmists’) of uniting the opposition.

Me: Although I try to refrain from using that term for pragmatic reasons, it seems befitting for more than a few. ‘Denialism’ relates to using certain tactics, and it exists in other areas as well (e.g. health issues). See also here.

Tom’s Comeback: I think ‘denialist’ is a political term used for political reasons, to class anyone who doesn’t agree with the activist point of view alongside those who denied the Holocaust. I don’t like it.

Me: The phrase “being in denial” is common English AFAIK, and is not only attributable to holocaust deniers. There are more things being denied by people than the holocaust. It is unfortunate that the term “denier” brings up associations with these characters, but it does not mean that the term doesn’t also apply to others.  See e.g here, where they argue that denialism is based on conspiracy, selectivity (cherry-picking), fake experts, impossible expectations (also known as moving goalposts), and general fallacies of logic. What other name could be given to those engaging in these types of tactics? It’s clear that it has nothing to do with sincere scepticism. For lack of a better word, and to avoid angering people who are not aware of the ins and outs of the internet debate, I usually refer to them as “sceptics” in quotation marks. Where I agree with you is that it is not smart nor correct to class everybody who disagrees as a denier or denialist. Disagreement comes in many flavours, and not all amount to denialism (though some do, unfortunately).

4. Tom: Acknowledge error. Start with Steve McIntyre.

Bart: Genuine errors should, and are usually acknowledged. It’s a tricky thing to do so with people who are overtly hostile and having smeared you through the mud though. Scientists are human too: Accuse them too often of fraud, and they’ll stop listening to you.

Tom’s Comeback: Bart, is there any way you could justify hiding the divergence of proxy temperatures from real data in a presentation for non-scientists? For politicians debating on whether or not to spend $1 trillion a year of our money in response to what the graphic showed them?

Me: Admittedly I haven’t followed the details of the divergence discussions, but AKAIK, it was discussed in the IPCC report back then. In speaking to the public, the message necessarily has to be adapted, and it often means simplified. If I go to a scientific talk even remotely outside of my field, it’s incredibly hard to follow. Let alone if I were to go to a talk of a totally different discipline. There’s a catch 22 for scientists talking to the public.

More importantly, the decision to spend a trillion dollars doesn’t hinge on one graph. The importance of the hockeystick graph has been overstated to the extreme. Initially also by the IPCC itself, but since then mostly by the “sceptical” camp.

5. Tom: Free the data. Free the code. Open up the debate. From what I’ve seen of the people you think are your bitter enemies, they will respond with help, kindness and forgiveness of your boorish behaviour in the past.

Bart: There are more data and code available than you think. And your second argument that the response will be helpful, kind and forgiving is utterly naïve. It won’t change a single thing in the witch-hunt and anti-scientific attitudes.

Tom’s Comeback: Try us. Specifically, try Steve McIntyre. Ask him for help in his area of competence.

Bart: If McIntyre were sincerely interested in contributing to the science, he would do so. I looked in some detail into his role in the Yamal-debate. I was not impressed. For a more recent example, see eg here. He has made a niche for himself, and it is to provide fodder to “sceptics” and harass scientists. Whatever you say can and will be used against you, seems to be his motto. I completely understand why scientists are loath to try and accommodate him, even if at instances it may be counterproductive, and even if at instances he has a point. Basically, you’re damned it you do and damned if you don’t accommodate.

Constructive criticism is one thing; harassment is quite another. Do too much of the latter, and your efforts at the former will be stonewalled. Misguided? Perhaps. Human? Certainly.

6. Tom: Say a fond but firm farewell to those who have served you poorly in the struggle to gain public support. Al Gore. Joe Romm. (Not Jim Hansen or Gavin Schmidt.) Michael Mann. Phil Jones.

Bart: Scapegoating is not the answer.

Tom’s Comeback: I’m not saying get rid of them because I don’t like them, or even because I think they have acted wrongly. I’m saying get rid of them because they are a hindrance, not a help to your cause.

Bart: There is no board of scientist-directors anywhere who have the power to “get rid of” anyone as they seem fit. Apart from that, I disagree about the people you mention all having been a hindrance to advance public understanding; in some cases quite to the contrary (even if not without faults). There could be some (rather unethical) pragmatism to get rid of people who are receiving the most blame, in an effort to clean our plate, at least in the mindset of the “sceptical” public. But I disagree with such scapegoating.

7. Tom: Abandon the tactic of artificial deadlines and panic attacks. We have more than 10 minutes to save the Galaxy.

Me: There is no strict deadline. OTOH, the longer we wait with taking measures, the more drastically we have to reduce emissions later, which in the end will probably be more difficult and more expensive. Not to mention it increases the chance of crossing dangerous tipping points. So time is of the essence.

Tom’s Comeback: It will be more expensive, but we should be richer, right? As for tipping points, I think this is the core of our disagreement on the future of our climate in the near term. I just don’t see it happening.

Me: “Tipping points” is perhaps too loaded of a term. The world doesn’t end after it is crossed, nor is everything fine when it’s not crossed. Consider for example the increasing melt of both the Greenland and the Antarctic ice sheets. The dynamics of these melt processes are very uncertain (and potentially worrisome), but it’s very likely that once big changes are set in motion, it’s very difficult to reverse them. Even more so because the CO2 concentration responds only very slowly to emission reduction efforts. So by the time society realizes “whoops, we’re in serious trouble now”, it may be too late to reverse it by ordinary means. Warning signals from the science are ignored at our peril.

The costs of reducing emissions doesn’t rise linearly with the amount of emissions to be reduced. It rises more or less exponentially. That makes your argument that we’ll be richer in the future moot, at least beyond a certain level. There are arguments made that 4% emission reduction per year is more or less the maximum achievable; beyond that the regular way of innovation and change (learning curves etc) doesn’t apply anymore. It would necessitate much stronger and much more costly and invasive measures to go beyond that. Typically the kind of measures that the “sceptics” oppose most strongly.

Those who oppose strong control by the government, should really favor emission reductions to start sooner rather than later, to reduce the pain that the measures would otherwise cause. That point is easily overseen.

The last point, and in addition the fact that more uncertainty should make one more, not less careful, are the key concepts that “sceptics” are missing the mark on, I think.

8. Tom: Accentuate the positive. Almost all of the measures you advocate to help bring about a greener world are justified without a trace of global warming. Emphasize the common-sense approach

Me: True, but it risks painting a rosier picture than it really is. If solar energy is expensive, people won’t do it just because it’s cool or because it creates jobs. They may because it gives an innovation advantage down the road (but that already implies the reality of AGW).

Tom’s Comeback: I have no comeback. I will actually have to think about this for a while…

9. Tom: Don’t ever again be trapped into untruths by a desire to shorten the story line.

Bart: I don’t’ understand the “again” in this context. Which untruths? If anything, scientists are way too long winded and fond of weasel words as it is. (Guilty as charged…)

Tom’s Comeback: True, but they stayed out of trouble (and the limelight) most of the time before.

10. Tom: Be the first to bring this debate out of the morass of partisan politics. This isn’t a left vs right debate.

Me: Entirely correct. CO2 absorption isn’t influenced by political leanings. This is mostly a message though for those who let their political views blur their judgment of the science.

A mirror story, advice for “skeptics” is here.

Kroonenberg spreekt voor de aarde

Salomon Kroonenberg beweert in de Trouw van 23 december dat hij voor de aarde spreekt. Nu weet Kroonenberg heel wat van het geologische verleden van onze planeet, maar om in de woorden van KNMI Professor Gerbrand Koomen te spreken, heeft hij blijkbaar weinig kaas gegeten van de menselijke invloed op het klimaat.

Maar ook over het geologische verleden lijkt hij iets heel belangrijks over het hoofd te zien:
Een uitstekende presentatie zoals voorgedragen bij de Amerikaanse conferentie voor geofysici laat zien dat CO2 een sleutelrol heeft gespeeld bij vrijwel alle grote klimaatschommelingen uit het verleden (soms als oorzaak, vaak als versterkende factor). Zonder opwarmend effect van CO2 kan men de ijstijdencyclus niet verklaren, net zomin als vele andere klimaatveranderingen (inclusief de huidige). Een Engelstalige samenvatting van de presentatie is hier.

In het vorige interglaciaal was de gemiddelde temperatuur op aarde inderdaad 1 of 2 graden warmer dan nu. De zeespiegel was ook 5 tot 9 meter hoger. Dergelijke orde van grootte veranderingen zijn wel degelijk heel problematisch voor de huidige maatschappij.

De zeespiegel is versneld aan het stijgen sinds ongeveer 1900, na niet noemenswaardig veranderd te zijn in de paar duizend jaar daarvoor (zie ook hier).

Hij weet nog meer dingen flink om te draaien: Zo draagt het feit dat fossiele brandstoffen economisch heel belangrijk zijn waarschijnlijk bij aan het niet willen inzien van het klimaatprobleem. Kroonenberg doet het voorkomen alsof het zou bijdragen aan het vooral willen overdrijven van het probleem; volstrekt onlogisch als je het mij vraagt.

Kroonenberg vergeet ook dat de klimaatverandering in eerste instantie vooral negatief is voor de armere landen. Klimaatverandering zal de armoede en de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter maken. Zijn tegenstelling dat armoede wel, en klimaatverandering geen probleem zou zijn zeilt hier wel heel gemakkelijk overeen, en is buitengewoon cynisch.

Critici zijn altijd nodig, maar laten ze zich dan wel van deugdelijke argumenten bedienen en wetenschappelijk aantoonbare onwaarheden achterwege laten. Die dragen namelijk niet bij aan de discussie. Integendeel.

Kopenhagen fiasco

Er is geen bindend akkoord. Het is een soort convenant geworden. Zelfs als alle beloften uitgevoerd zouden worden, zal de aarde waarschijnlijk nog steeds meer dan 2 graden opwarmen. Hoe de toekomst hierover zal oordelen laat zich raden.

Op de ECN website zijn er de laatste dagen dagelijks nieuwe berichten uit Kopenhagen te lezen geweest van medewerkers die ter plekke aanwezig zijn/waren. Daar komen vast nog wel wat naschriften te staan.

Update: Zie hier een goede analyse van de Copenhagen onderhandelingen (hoe komt het dat het is mislukt, en hoe zou het wel kunnen?) van Heleen de Coninck (ECN), verschenen als opiniestuk in NRC, 21 dec.

Sceptici: Houd op met het verdraaien en misbruiken van de wetenschap

In de Volkskrant van zaterdag 12 december stond een heel goed artikel van Martijn van Calmthout, chef wetenschap, te lezen hier. De beste passages heb ik hieronder samengevat.

“De meeste klimaatsceptici reageren steevast verontwaardigd op suggesties dat ze in feite politiek gemotiveerd zijn. Ze hangen liever de wetenschapper uit. Het wordt tijd dat ze daarmee ophouden, en dat eindelijk wordt erkend dat het klimaatdossier vooral een politiek dossier is.“

PVV-er Richard de Mos ging tekeer tegen de wetenschap bij Pauw en Witteman, en probeerde het doen voorkomen alsof de gestolen emails de hele wetenschappelijke bewijsvoering op losse schroeven zette. Net als de meeste andere “sceptici” probeert hij het ook doen voorkomen alsof hij op wetenschappelijke gronden argumenteert. Maar daar is zijn optreden wat al te doorzichtig voor.

“Voor de beter geïnformeerde televisiekijker waren zijn interventies vooral een bloemlezing uit het rijke en overbekende oeuvre van de klimaatsceptici. Het wordt niet warmer, er is wel meer CO2, dus kan dat de oorzaak van klimaatverandering niet zijn. De zeespiegel stijgt niet. Al Gore is een leugenaar die in zijn film beweert dat heel Nederland onderloopt. De grafiek van het vroegere klimaat is een vervalsing. En van zure regen hebben we uiteindelijk ook nooit meer iets vernomen. En dat wist de wetenschap ook zo zeker. Nou dan.”

- Het wordt wel warmer: De jaren 2000 – 2009 zijn warmer dan de het decennium ervoor, en dat was weer warmer dan de 10 jaar daarvoor.
- De zeespiegel stijgt (en sneller dan de modellen hadden voorspeld)
- Al Gore moet blijkbaar altijd even worden genoemd. De pot verwijt de ketel.
- Van vervalsing is geen sprake
- Het zure regen probleem hebben we grotendeels opgelost door goed naar de wetenschap te luisteren en maatregelen te nemen.

“De enige serieuze interventie die de redactie van het programma via het oortje van Jeroen Pauw tussen het gekijf door wist te wringen, was wel een goeie: wat, meneer De Mos, zou het belang van de klimaatalarmisten kunnen zijn om iedereen de stuipen op het lijf te jagen, desnoods door glashard te liegen?”

Goeie vraag. Het antwoord van de Mos:

“Eenvoudig, zei de PVV’er na enkele valse starts. Er is een paar jaar geleden afgesproken dat het warmer moet worden om gewone belastingbetalers in de tang te nemen. Onder aanvoering, uiteraard, van Samsons eigen PvdA. Dat was gek genoeg een bevrijdend moment in de historie van het Nederlandse klimaatdebat. Jarenlang al hebben klimaatsceptici ook hier van zich doen horen, (…) maar daar was het wapen niet de ideologie. Daar was het wapen de wetenschap. Of het moest er op lijken. (…)

De enige momenten dat het klimaatdebat echt politiek werd, was als het ging over de motieven van de klimaatsceptici. (…) Zeker in de begintijd waren de steenkoolindustrie en oliemaatschappij Exxon Mobile belangrijke financiers van tegengeluid tegen de wetenschap die almaar alarm sloeg over klimaat en de uitstoot van CO2.

Daarbij, toonde Amerikaanse onderzoeksjournalist Chris Mooney in zijn boek The Republican War on Science aan, werden tactieken ingezet die decennia eerder door de tabaksindustrie waren gebruikt om wetgeving tegen (mee)roken te frustreren. ‘Twijfel is ons product’, aldus een memo van een betrokken pr-bureau, dat adviseerde deskundigen met afwijkende opvattingen te helpen met het krijgen van publiciteit.

De Nederlandse klimaatsceptici spelen sinds jaar en dag de kaart van de wankele klimaatwetenschap. (…) In de media doet het idee van tegenstand tegen de arrogante wetenschap het goed. Iemand als Labohm klaagt weliswaar stelselmatig dat de kranten en media hem doodzwijgen. Maar in de praktijk hebben hij en zijn medestanders weinig te klagen. Sterker: ze krijgen geregeld de ruimte om tegenwerpingen te publiceren die in eerdere wetenschappelijke discussies al hoog en breed zijn weerlegd. Zo secuur volgen veel media de klimaatwetenschap namelijk ook niet.

De meeste krantenlezers en televisiekijkers maken uit hun optredens tenminste op dat er ook binnen de wetenschap andere opvattingen bestaan over het broeikasverhaal. In die zin is de strategie van de klimaatsceptici bijna geslaagd te noemen. Op zich hebben sceptische interventies zelden tot iets wezenlijks in de klimaatwetenschap geleid.

Maar de route via de wetenschap is een slimme. Die ondermijnt het vertrouwen in de gevestigde inzichten, en komt ook nog eens objectiever over dan zuiver ideologische bezwaren tegen klimaatmaatregelen die geld kosten of individuele vrijheden aantasten. (…)

Op zich is de wetenschap ervan simpel: meer CO2 warmt de aarde op. Het gaat erom of daar wat aan te doen valt, hoe dan en wie er betaalt voor wat er gebeuren moet. Dat is politiek. Daar botsen ideologieën. Daar gaat het om keuzes over solidariteit, over technologie en landsinrichting, kosten.

Het is wel zo helder als populisten als PVV’er De Mos zich nu openlijk in het klimaatdebat manifesteren: tegen de bemoeizucht van de klimaatmaffia, niet meer of minder. Minister Cramer zei donderdag in de Tweede Kamer dat de politiek zich geen oordeel over de wetenschap moet aanmeten. Dat kan nog sterker: laat de quasiwetenschappelijke klimaatsceptici eindelijk eens gewoon zeggen waar ze politiek staan.

Dat scheelt een hoop tijd, gehannes en verwarring.

Naschrift: Er klopt iets niet aan het plaatje dat twee politici over een wetenschappelijk onderwerp debatteren. Ligt het nou aan mij, of zou het niet logischer zijn dat de politici de uitgekrisalliseerde wetenschappelijk kennis aannemen, en op basis daarvan debatteren over de vraag wat er dan gedaan moet worden? De wetenschappers bedrijven wetenschap; de politici bedrijven politiek. Over politiek kan iedereen een mening hebben; over wetenschap is dat veel minder het geval. Daar draait het om feiten en verklaringen.

The public role of scientists

To what extent should scientists differentiate in their role as ‘pure’ scientists and their role as public educator, advocate, activist, or whatever other public role they may want to assume? James Hansen is not afraid to voice his political opinion. As expected, he is viciously attacked for that by political opponents, but others, even if not in agreement on everything he sais, give him credit for differentiating clearly between talking science and providing a personal opinion. I definitely do.

Roger Pielke Jr frequently takes issue with how scientists blur these roles. He often charges that scientists (especially those from RealClimate are a frequent target) “argue politics through science”, i.e. pretending to talk only science, but in the meantime providing a value-laden political stance. Now that all depends on what he means by “politics”.

Climate scientists more and more speak out about the need to (drastically) reduce emissions. IMHO, they do so based on an understanding of the science. Of course, it is also based on a value judgement, that the risks posed by unmitigated climate change are undesirable. Roger’s point (I think) is that this value judgement is not widely shared. He may be right in that, but I think that the vast majority of people opposing the need to curb emissions do so for reasons other than science, and then rationalize that decision by twisting the science around so that it fits their pre-conceived wish not to curb emissions. There are preciously few people who really accept the science, and still strongly argue against emission reduction.

Consider the analogy of a lifelong smoker who goes to see his doctor for breathing problems. The doctor may say: “All the indications point towards your lung function deteriorating. This is very likely related to you having smoked for X decades. In order to minimize the risk to your health, I urge you to quit smoking.”

That is what I see Gavin Schmidt and many other climate scientists doing. And I find it perfectly legitimate, even desirable, that scientists (as well as doctors) share their knowledge about risks with those who need to know.

If the doctor were to say as the last sentence instead “(…) I urge you to take these nicotine patches” he would act as a stealth advocate, since there are many more options to quit smoking that the patient may want to chose from.

If the patient is so hooked to his cigarettes, and would rather continue smoking than extend his statistical life expectancy by X months, he is free to do so. If however he rationalizes that decision by claiming “smoking isn’t bad for your health at all. My dad was 96 when he died in a car accident, and he chain-smoked his whole life!”, the doctor would be right to reply: “You’re mistaken. Smoking is definitely bad for your health. If you keep smoking, your life expectancy will be X month less than if you quit smoking, and you will have more breathing problems. It is your choice whether or not to quit smoking, but you should make your choice in the full knowledge of these consequences”.

This highlights a different problem. One could argue that by continuing to smoke, the patient really only impacts his own health negatively (and those who breath the second hand smoke; likely not the doctor). If the majority of people, and especially the people in power, decide to ignore the problem and not change the trajectory society is on, it is everybody who suffers. Even worse, those in different parts of the world, and those who have yet to be born, will suffer the most. That makes it much more difficult to just say “I don’t care if you quit smoking, as long as you realize the risks”. 

So climate scientists could perhaps be more specific about this, by saying e.g.: “You’re mistaken. Unabated CO2 emissions will very likely cause substantial climate change, with serious consequences. So you should decide your course of action based on this knowledge. If you don’t care about these risks, that is your perogative. However I do. Please find yourself another planet to experiment on.”

Copenhagen climate change conference

The following editorial was published on December 8^th by 56 newspapers around the world in 20 languages:

‘Fourteen days to seal history’s judgment on this generation’

Well, that’s perhaps putting on a little too much pressure on this one meeting, but it’s clearly going to be very important what the leaders of the world agree on in Copenhagen. The talking and negotiating, and our shared responsibility to deal with this problem, won’t stop after this meeting however.  

Some excerpts, my emphasis in bold:

Unless we combine to take decisive action, climate change will ravage our planet, and with it our prosperity and security. The dangers have been becoming apparent for a generation. Now the facts have started to speak: 11 of the past 14 years have been the warmest on record, the Arctic ice-cap is melting and last year’s inflamed oil and food prices provide a foretaste of future havoc. In scientific journals the question is no longer whether humans are to blame, but how little time we have got left to limit the damage. Yet so far the world’s response has been feeble and half-hearted.

(…)

The science is complex but the (basic) facts are clear. The world needs to take steps to limit temperature rises to 2C, an aim that will require global emissions to peak and begin falling within the next 5-10 years. A bigger rise of 3-4C — the smallest increase we can prudently expect to follow inaction — would parch continents, turning farmland into desert. Half of all species could become extinct, untold millions of people would be displaced, whole nations drowned by the sea. The controversy over emails by British researchers that suggest they tried to suppress inconvenient data has muddied the waters but failed to dent the mass of evidence on which these predictions are based.

(…)

At the deal’s heart must be a settlement between the rich world and the developing world covering how the burden of fighting climate change will be divided — and how we will share a newly precious resource: the trillion or so tonnes of carbon that we can emit before the mercury rises to dangerous levels.

Rich nations like to point to the arithmetic truth that there can be no solution until developing giants such as China take more radical steps than they have so far. But the rich world is responsible for most of the accumulated carbon in the atmosphere – three-quarters of all carbon dioxide emitted since 1850. It must now take a lead, and every developed country must commit to deep cuts which will reduce their emissions within a decade to very substantially less than their 1990 level.

Developing countries can point out they did not cause the bulk of the problem, and also that the poorest regions of the world will be hardest hit. But they will increasingly contribute to warming, and must thus pledge meaningful and quantifiable action of their own. Though both fell short of what some had hoped for, the recent commitments to emissions targets by the world’s biggest polluters, the United States and China, were important steps in the right direction.

(…)

The transformation will be costly, but many times less than the bill for bailing out global finance — and far less costly than the consequences of doing nothing.

(…)

The politicians in Copenhagen have the power to shape history’s judgment on this generation: one that saw a challenge and rose to it, or one so stupid that we saw calamity coming but did nothing to avert it. We implore them to make the right choice.

Science /-tists under attack

(Nederlandse versie hier)

What do you do if you don’t agree with the science (or with the perceived political implications thereof), but don’t have any real evidence to back up your position?

You could try breaking in the computer system of a renowned institute, to then release the stolen emails and documents via internet. If your catch is big enough, there will surely be something that could be spun to embarrass the scientists in question (and, by extension, discredit the whole field). Especially emails written before they had their morning coffee serve that purpose really well.

That must be the line of thinking of the hackers who broke into the web server of the Climate Research Unit (CRU in England), and released an enormous amount of emails of the past 13 years.

This (illegal) activity led to quite a “blog-storm” on the internet, with partly predictable reactions, as if suddenly all evidence for the human impact on climate change has been swept away. It is indicative of the speed with which so-called “skeptics” come to their conclusion. As if the conclusion was already in the drawer, waiting to be opened. Perfect timing, just before the Copenhagen climate negotiations.

Even the most eye catching emails, as discussed on several blogs, are relatively innocent if put in the proper context. Some do show a peek in the kitchen of how the scientists in question communicated with each other (not much different from other people, actually) and here and there is some dirty laundry. That scientists do not think highly of so-called “skeptics” comes as no surprise. Many emails are (logically) multi-interpretable: As Ben Hale noted, through ideological glasses it may look like there’s a lot of shady business going on, but –as an example- the same email could also be seen as a more direct way of saying the same as what was later described in a scientific paper. Some climate scientists have also reacted and provide come highly needed context (e.g. Gavin Schmidt at RC).

It is clear that in many discussions about this a mountain is made out of a molehill. No conspiracy of anthropogenic global warming being a complete hoax, or anything of that kind, has been uncovered. The scientific basis for our current understanding of climate change is as solid as it was before, in spite of all the screaming to the contrary.

Wetenschappers onder vuur

(English version here) (Ook verschenen als ECN blog)

Wat doe je als je het niet eens bent met de wetenschap (of met de politieke implicaties ervan), maar geen steekhoudende argumenten voor je positie hebt?

Dan probeer je in het computersysteem van een gerenommeerd instituut in te breken, om de gestolen emails en documenten via internet te verspreiden. Als je vangst maar groot genoeg is, valt er vast wel iets in te ontdekken dat je kunt gebruiken om de wetenschappers in verlegenheid te brengen. Vooral emails die zijn geschreven voordat de schrijver koffie heeft gedronken zijn daartoe heel geschikt.

Zo ongeveer moeten de hackers hebben geredeneerd die in de webserver van de Climate Research Unit (CRU in Engeland) hebben ingebroken, en emails van de laatste 13 jaar hebben gestolen en verspreid.

Deze (illegale) actie heeft geleid tot een ware “blogstorm” op internet, met deels voorspelbare reacties, alsof nu ineens alle bewijsvoering voor de menselijke invloed op het klimaat teniet is gedaan. Het is in die zin tekenend voor de snelheid waarmee zogenaamde “sceptici” hun conclusies trekken. Alsof de conclusie al klaar lag in een lade, die maar opengetrokken hoefde te worden. Perfecte timing, net voor de klimaatonderhandelingen in Kopenhagen.

Ook de meest in het oog springende emails, zoals op diverse internetfora besproken, zijn relatief onschuldig als ze in de juiste context geplaatst worden. Sommigen laten wel een kijkje in de keuken zien van hoe de betreffende wetenschappers onder elkaar communiceren, en hier en daar hangt wat vuile was buiten. Dat wetenschappers zogenaamde “sceptici” geen warm hart toedragen kan nauwelijks verrassend genoemd worden. Vele emails laten (logischerwijze) meerdere interpretaties toe: Door een ideologisch getinte bril bezien kan het lijken alsof er dingen besproken worden die niet door de beugel kunnen. Terwijl eenzelfde email ook bezien kan worden als een directere manier om te zeggen wat later ook in een wetenschappelijk tijdschrift beschreven werd. Enkele klimaatwetenschappers hebben ook gereageerd en verschaffen de nodige context en uitleg (zie hier).

Duidelijk is dat in veel discussies hierover van een mug een olifant gemaakt wordt. Er is geen complot ontrafeld waaruit blijkt dat klimaatwetenschap bedrog is. De wetenschappelijke basis voor klimaatverandering staat nog even stevig als tevoren, al het geschreeuw van het tegendeel ten spijt.

‘Climategate’ blogstorm

Yet another blogstorm, and probably again a tempest in a teapot. Thirteen years worth of emails have been hacked and released on the web, and it includes some dirty laundry that I’m sure people involved would rather not have  seen public. It is not unlikely that this event may have some real repercussions for the public perception of climate science, however unfair it may seem (unfair both in terms of the actual intended meaning of the emails, as in terms of the way they were obtained). ”Skeptics” will certainly try to get as much mileage out of this as possible, in order to undermine the science and the political process (e.g. Copenhagen). However, there are also plenty of sane voices commenting on the issue. A sample:

More interesting is what is not contained in the emails. There is no evidence of any worldwide conspiracy, no mention of George Soros nefariously funding climate research, no grand plan to ‘get rid of the MWP’, no admission that global warming is a hoax, no evidence of the falsifying of data, and no ‘marching orders’ from our socialist/communist/vegetarian overlords. (RealClimate; also second post)

Never before has an entire scientific community been accused of dishonesty (…) The real issue is trust (…) After all, government leaders are planning deep changes in the world economy based, essentially, on trust in the scientific community. (…) Attacks on the integrity of climate scientists contribute to a broader suspicion of scientists in general. This suspicion has enormous potential for harm; consider for example the resistance to vaccination. (Spencer Weart’s comment at RealClimate)

Gavin Schmidt (of RealClimate) exhibits the patience of a saint in responding from a scientist’s perspective to the masses of comments. He is doing a tremendous amount of work to repair the damage being done to the perceived credibility of climate science. Respect.

In summary, there are probably some minor lapses in there, but everyone who has read any of the emails is already guilty of something worse and there’s no firm evidence of major crimes. (James’ empty blog)

I have no idea what exactly those words meant. Neither do you. Every single thing in those messages could be misinterpreted because we are missing the context. (…) This episode is not a window into how climate science works. It’s a window into how electronic communication has altered our standards and the way we work. (Maribo)

One of the issues with how the UEA emails are perceived is whether the reader understands the context of the dubious pseudoscience and constant harassment the field faces. If you understand that, the emails are understandable and mostly excusable. If you don’t, if you think that normal science is being stymied, then you come away with a very different impression. (Only in it for the gold)

The frame:
- pointing out that while some (and only a few) of them sound dubious, there’s no actual evidence of anything;
- pointing out that in every case there are also perfectly innocuous interpretations;
- putting these sorts of discussions in context (Greenfyre)

If one puts on some significant ideological glasses, it may look like there’s a lot of shady business going on. (…) Employing the principle of charity to what I’ve seen so far actually leaves me feeling that the e-mails are not so incriminating. (Cruel Mistress)

More damning, but mostly sensible criticisms (note that I do not agree with all the contents):

It’s no use pretending that this isn’t a major blow. (Monbiot)

Even if the hacked emails from HADCRU end up to be much ado about nothing in the context of any actual misfeasance that impacts the climate data records, the damage to the public credibility of climate research is likely to be significant. (Based on an unfortunate and unsubstantiated generalization of a few privately sent emails pulled out of context, I would add – Bart) (Judith Curry at ClimateAudit)

Humour:

The conspiracy behind the calculus myth has been suddenly, brutally and quite deliciously exposed after volumes of Newton’s private correspondence were compiled and published. (CarbonFixated)

I’ll post my own take on it later.

Update:

It reflects badly on the people who are so desperate to discredit global warming that they will unhesitatingly seize on a figure of speech, take it out of context, blow it all out of proportion and use it for their own predetermined purpose. Now that’s real dishonesty! (Tom Crowley interviewd by Andrew Friedman)

In the same interview, Crowley also gives an insider perspective on how thorough the IPCC report are vetted:

I cannot recall ANY scientific document, of any nature, that has EVER received that kind of vetting.

Update 2:

James Hansen was briefly interviewed about the issues on newsweek. I think his replies are spot on:

Do the hacked e-mails undermine the case for anthropogenic climate change?
No, they have no effect on the science. The evidence for human-made climate change is overwhelming.

Do the e-mails indicate any unethical efforts (…)?
They indicate poor judgment in specific cases. (…)

Gerrit Hiemstra maakt korte metten met Hans Labohm

Gerrit Hiemstra, welbekend van het NOS weerbericht, neemt het op tegen Neerland’s bekendste “scepticus” Hans Labohm.

Aan de hand van Labohm’s eigen betoog geeft Hiemstra inzicht in de tactieken die “sceptici” gebruiken om mensen voor de gek te houden (enigszins ingekort, en mijn commentaar schuingedrukt tussen vierkante haken):

1: De grafiek in de oorspronkelijke bijdrage van Labohm loopt van januari 1998 tot februari 2008. Waarom stopt de grafiek eigenlijk bij februari 2008? Het is nu toch november 2009? Het antwoord is simpel: sinds februari 2008 is de temperatuur weer gestegen en klopt het verhaal niet meer.

Conclusie: selectief gebruik van data, cherrypicking, misleiding, mensen voor de gek houden.

2: In de reactie van Labohm op mijn artikel tovert Labohm een nieuwe grafiek uit de hoge hoed. De temperatuurgrafiek is gebaseerd op een beperkte dataset van de V.S. [Dit werd door Labohm verzwegen], en deze wordt vergeleken met wereldwijde CO2-data. Dit is appels met peren vergelijken.

Conclusie: selectief gebruik van informatie, cherrypicking, misleiding, mensen een rad voor de ogen draaien.

3: Dan de tweede grafiek uit de bijdrage van Labohm, een “temperatuurreconstructie over de laatste 9000 jaar.” Hij concludeert: “dat er eerdere perioden waren (…) waarin de temperatuur hoger was dan nu.” Opnieuw appels met peren vergelijken, want de grafiek is alleen representatief voor het Alpengebied en niet voor de hele wereld.

Conclusie: selectief gebruik van informatie, cherrypicking, misleiding, mensen om de tuin leiden.

4: Tenslotte citeert Labohm een regel uit het derde IPCC rapport. Dit rapport is overigens uit 2001, terwijl er inmiddels al een vierde IPCC rapport is (alsof er in de tussentijd niets gebeurd is). De zin is echter uit zijn verband gerukt. Voor het volledige citaat verwijs ik naar de bijdrage van Ben Lankamp. [Het komt neer op de algemene wijsheid: “Alle modellen zijn fout, maar sommigen zijn wel nuttig.” En dan het laatste gedeelte weglaten.]

Conclusie: selectief gebruik van informatie, cherrypicking, misleiding, mensen voor het lapje houden.

Dit zijn vier goocheltrucs die Labom en andere “sceptici” gebruiken om de klimaatverandering te ontkennen. Het heeft niets, maar dan ook niets met wetenschap te maken, ondanks het wetenschappelijke sausje dat er over wordt gegoten. Laat u er niet door imponeren, het hoort bij de act.

Waarom maak ik me er zo druk om? Omdat het onzin is en daar kan ik niet tegen.

Gerrit Hiemstra.

Daar sluit me van harte bij aan. Lees ook Hiemstra’s hoofdbetoog (“goochelen met Hans Labohm“). Ik luister sindsdien met nog meer plezier naar het weerbericht. Goed om te merken dat onze weerman ook wat betreft klimaatverandering kennis van zaken heeft. Hulde aan Hiemstra voor een sterk beargumenteerd en helder geschreven weerwoord op de struisvogelpraktijken van Labohm.

Labohm gaat zover ons te doen willen geloven dat de temperatuursstijging vanaf 1975 komt door het eindigen van de kleine ijstijd. In 1850. Nou vraag ik je. En dat noemt zichzelf een scepticus? Van kritisch nadenken geen spoor te bekennen. De Belgische blogger Jules heeft een hele serie over Labohm’s misleidende uitingen, en hoe meer hij zijn praktijken tegen het licht houdt, hoe harder zijn oordeel.

Spijtig dat de NOS zich genoodzaakt zag een prominent platform te bieden aan iemand die zo’n loopje neemt met de wetenschap, met statistiek, en met logica. Het principe van hoor en wederhoor, zoals dat binnen de journalistiek gebruikelijk is, leidt op deze manier tot meer verwarring dan wijsheid. We zouden toch ook raar opkijken als we elke week in de krant zouden lezen dat roken niet slecht voor de gezondheid is.

Deze grafiek geeft ook duidelijke aan hoe de temperatuur en CO2 met elkaar samenhangen op een tijdsschaal die relevant is voor de huidige klimaatverandering. Op die website kun je zelf grafieken maken op basis van vele verschillende klimaatrelevante metingen. Leuk om mee te spelen. Of goochelen.